Wyprawa na Nordkapp - przez Półwysep Kolski, przepiękną i dziką krainę zwaną Karelią w której jest więcej jezior niż lądu, wybrzeża Morza Białego i Morza Barentsa, tajgę i tundrę. Pojedziemy drogami, którymi jeżdżą tylko off-roadowcy i mysliwi, będziemy nocować na dziko nad brzegami jezior i mórz, przekroczymy krąg polarny i poznamy co naprawdę znaczy dzień trwający 24 godziny. Dotrzemy do Arktyki - do Murmańska i w końcu najdalej na północ jak tylko się da - na Przylądek Północny.

Karelia - Karelia położona jest w północnej Europie, między Morzem Białym a Finlandią, na północnym zachodzie europejskiej części Rosji, na wschodzie obszaru określanego niekiedy jako Międzymorze Fińsko-Karelskie. Na zachodzie Karelia posiada 723 km. granicę z Finlandią. Wewnątrz Federacji Rosyjskiej kraj graniczy na południu z obwodem leningradzkim i obwodem wołogodzkim, na północy z obwodem murmańskim, zaś na wschodzie z obwodem archangielskim. Część granic Karelii stanowią zbiorniki wodne: na wschodzie kraju znajduje się Morze Białe (linia brzegowa w Karelii ma 630 km długości), na południu - Jezioro Ładoga i Jezioro Onega. Rozciągłość kraju z północy na południe wynosi 660 km, a ze wschodu na zachód - 424 km. Historycznie Karelia obejmowała nieco większe terytorium, poza powierzchnią obecnej republiki składały się na nie także pewne obszary wchodzące obecnie w skład Finlandii i Rosji właściwej, a południowy skrawek kraju, zwany Przesmykiem Karelskim sięgał Morza Bałtyckiego. Przez ziemie Karelii przepływa około 27 tysięcy rzek i strumieni. Rocznie przepływa przez nie 56 km³ wody. Zdecydowana część rzek należy do zlewiska Morza Białego, jedynie cieki wodne z południowo-zachodnie części kraju bezpośrednio lub pośrednio wpadają do Bałtyku. Największymi rzekami Karelii są Kiem, Kieriet, Suna, Szuja, Wodła i Wyg. Znajduje się tu także ponad 66 tysięcy większych i mniejszych jezior. Większość z nich jest pochodzenia lodowcowego.

Arktyka - granica określona izotermą 10 C w czerwcu. Grafika - Wikimedia Commons

Murmańsk - Miasto zostało założone 4 października 1916 r. (wg obowiązującego wówczas w Cesarstwie Rosyjskim juliańskiego był to 21 września) jako Romanow na Murmanie (ros. Романов-на-Мурмане). Nazwa ta została nadana na cześć rządzącej wówczas Rosją dynastii Romanowów, zaś kolei "Murman" to starorosyjska nazwa ziem położonych nad Morzem Barentsa (pierwotnie samych wybrzeży, następnie całego lądu, zwłaszcza Półwyspu Kolskiego), która powiązana jest etymologicznie z germańskim słowem "Norman" - człowiek z północy, jak w średniowieczu nazywano Skandynawów. W 1917 r. po rewolucji lutowej i likwidacji monarchii nazwę miasta zmieniono na Murmańsk. W latach 1918-1920 miasto znalazło się we władaniu aliantów zachodnich, którzy tą drogą przybyli "Białym" z pomocą. W tym okresie w rejonie miasta walczyły z bolszewikami polskie oddziały tzw. Murmańczyków, ewakuowane w połowie 1919. W ramach umowy podpisanej z III Rzeszą w roku 1940 Murmańsk stał się bazą dla niemieckich ubotów w ich drodze na Morze Norweskie lub Pacyfik. Rosjanie udostępnili swój port Niemcom w o wiele większym zakresie niż to robili potem wobec aliantów zachodnich. Kriegsmarine mogła być pewna, że znajdzie tu schronienie i przyjazne doki. Wiele lodołamaczy sowieckich pomagało się przebić niemieckim okrętom w ich drodze na Pacyfik. M. in. sowieckie lodołamacze utorowały drogę niemieckiemu krążownikowi pomocniczemu HSK Komet, który potem zatopił wiele alianckich statków na Pacyfiku o łącznym tonażu 64 000 ton. Po 22 czerwca 1941, Murmańsk był miejscem, do którego docierały alianckie konwoje z pomocą. Podczas zimnej wojny Murmańsk był bazą sowieckich atomowych okrętów podwodnych, nosicieli ładunków jądrowych. Dziś jest portem macierzystym Rosyjskiej Floty Północnej. /wikipedia.org/

Warto już zająć się wyrobieniem wizy do Federacji Rosyjskiej, załatwiamy to korespondencyjnie - zainteresowanych prosimy o kontakt mailowy.

Zapraszamy serdecznie!

Zgłoś swój udział w wyprawie wypełniając formularz na dole strony

Podsumowanie